دفتر اول، بيت 3056 به بعد.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

  قصه آن كس كه در يارى بكوفت از درون گفت كيست گفت منم، گفت چون تو تويى در نمى‏گشايم هيچ كس را از ياران نمى‏شناسم كه او من باشد.
          

                     آن يكى آمد در يارى بزد                           گفت يارش كيستى اى معتمد
                    گفت من، گفتش برو هنگام نيست             بر چنين خوانى مقام خام نيست‏
                    خام را جز آتش هجر و فراق                       كى پزد كى وا رهاند از نفاق؟
                    رفت آن مسكين و سالى در سفر               در فراق دوست سوزيد از شرر
                    پخته گشت آن سوخته پس بازگشت           باز گرد خانه همباز گشت‏
                   حلقه زد بر در به صد ترس و ادب                  تا بنجهد بى‏ادب لفظى ز لب‏
                    بانگ زد يارش كه بر در كيست آن؟              گفت بر درهم تويى اى دلستان‏
                    گفت اكنون چون منى اى من درآ                 نيست گنجايى دو من را در سرا
                    نيست سوزن را سر رشته دو تا                  چون كه يكتايى درين سوزن در آ
                 
                                 ___________________

 

دفتر سوم، بيت  976  به بعد.

 

حكايت مارگير كه اژدهاى فسرده را مرده پنداشت و در ريسمانهاش پيچيد و آورد بهبغداد

             يك حكايت بشنو از تاريخ گوى                     تا برى زين رازسرپوشيده بوى‏
            
مارگيرى رفت سوى كوهسار                      تا بگيرداو به افسونهاش مار
            
گر گران و گر شتابنده بود                              آن كه جوينده ست يابنده بود
            
در طلب زن دايماً تو هر دودست                 كه طلب در راه، نيكو رهبر است‏
            
لنگ و لوك و خفتهشكل و بى‏ادب               سوى او مى‏غيژ و او را مى‏طلب‏
            
گه به گفت وگه به خاموشى و گه             بوى كردن گير هر سو بوى شه‏
            
گفتآن يعقوب با اولاد خويش                    جستن يوسف كنيد از حد بيش‏

             هر حس خود را در اين جستن به جد           هر طرف رانيد شكل مستعد

             هر كجا بوى خوش آيد بو بريد                     سوى آن سركاشناى آن سريد
            
اين همه جوها ز دريايى است ژرف              جزورا بگذار و بر كل دار طرف‏
            
خشمهاى خلق بهرآشتى است                دام راحت دايماً بى‏راحتى است

             جنگها مى‏آشتى آرد درست                      مارگير از بهريارى مار جست‏
            
بهر يارى مار جويد آدمى                           غمخورد بهر حريف بى‏غمى‏
            
او همى‏جستى يكى مارى شگرف              گردكوهستان و در ايام برف‏
            
اژدهايى مرده ديد آن جاعظيم                   كه دلش از شكل او شد پر ز بيم‏
            
مارگير اندرزمستان شديد                         مار مى‏جست اژدهايى مرده ديد
            
مارگير از بهر حيرانى خلق                         مار گيرد اينت نادانىخلق‏
            
آدمى كوهى است چون مفتون شود           كوه اندر مار حيرانچون شود
            
خويشتن نشناخت مسكين آدمى               از فزونى آمد وشد در كمى‏
            
خويشتن را آدمى ارزان فروخت                   بود اطلس خويشبر دلقى بدوخت‏
            
صد هزاران مار و كه حيران اوست                او چراحيران شده‌ست و مار دوست؟‏
            
مارگير آن اژدها را برگرفت                         سوى بغداد آمد از بهر شگفت‏
            
اژدهايى چون ستونخانه‏اى                      مى‏كشيدش از پى دانگانه‏اى‏
            
كاژدهاىمرده‏اى آورده‏ام                           در شكارش من جگرهاخورده‏ام‏
            
او همى مرده گمان بردش و ليك                 زنده بود واو نديدش نيك نيك‏
            
او ز سرماها و برف افسرده بود                   زندهبود و شكل مرده مى‏نمود
            
عالم افسرده‌ست و نام اوجماد                  جامد افسرده بود اى اوستاد
            
باش تا خورشيد حشرآيد عيان                   تا ببينى جنبش جسم جهان‏
            
مردهزين سويند وز آن سو زنده‏اند               خامش اينجا و آن طرفگوينده‏اند
            
چون از آن سوشان فرستد سوى ما             آن عصا گرددسوى ما اژدها
            
كوهها هم لحن داودى كند                        جوهرآهن به كف مومى بود
            
باد حمال سليمانى شود                         بحر با موسى سخن دانى شود
            
ماه با احمد اشارت‌بينشود                       نار ابراهيم را نسرين شود
            
خاك قارون را چومارى دركشد                  استن حنانه آيد در رشد
            
سنگ بر احمد سلامىمى‏كند                 كوه يحيى را پيامى مى‏كند
            
ما سميعيم وبصيريم و خوشيم                 با شما نامحرمان ما خامشيم‏
            
چونشما سوى جمادى مى‏رويد              محرم جان جمادان چون شويد؟
            
ازجمادى عالم جانها رويد                        غلغل اجزاى عالم بشنويد

/ 0 نظر / 72 بازدید