دفتر چهارم، ابیات 2657 الی 2672

     
قصهء آن زن كه طفل او بر سرناودان خزيد و خطر افتادن بود و
 
             
يك زنى آمد به پيش مرتضى                        گفت شد برناودان طفلى مرا
              
گرش مى‏خوانم نمى‏آيد به دست                ور هلم ترسم كه افتد او به پست‏
              
نيست عاقل تا كه دريابد چوما                    گر بگويم كز خطر سوى من آ
              
هم اشارت رانمى‏داند به دست                  ور بداند نشنود اين هم بداست‏
              
بس نمودم شير و پستان را بدو                   اوهمى‏گرداند از من چشم و رو
              
از براى حق شماييد اىمهان                      دستگير اين جهان و آن جهان‏
              
زوددرمان كن كه مى‏لرزد دلم                     كه به درد از ميوه‏ى دلبگسلم‏
              
گفت طفلى را بر آور هم به بام                    تاببيند جنس خود را آن غلام‏
              
سوى جنس آيد سبك ز آنناودان                جنس بر جنس است عاشق جاودان‏
              
زن چنانكرد و چو ديد آن طفل او                 جنس خود خوش خوش بدو آوردرو
              
سوى بام آمد ز متن ناودان                         جاذب هرجنس را هم جنس دان‏
              
غژغژان آمد به سوى طفل طفل                   وارهيد او از فتادن سوى سفل‏
              
ز آن بود جنس بشرپيغمبران                       تا به جنسيت رهند از ناودان‏
              
پسبشر فرمود خود را مثلكم                     تا به جنس آييد و كم گرديدگم‏
              
ز انكه جنسيت عجايب جاذبى است            جاذبش جنس استهر جا طالبى است‏
              
عيسى و ادريس بر گردون شدند                 با ملايك چون كه هم جنس آمدند

دفتر دوم، ابیات 2094 الی 2104

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

     تملّقكردن ديوانه جالينوس را و ترسيدن جالينوس‏
            

             گفت جالينوس با اصحابخود                       مر مرا تا آن فلان دارو دهد
            
پس بدو گفت آن يكىاى ذو فنون                 اين دوا خواهند از بهر جنون‏
            
دور از عقلتو اين ديگر مگو                         گفت در من كرد يك ديوانه رو
            
ساعتىدر روى من خوش بنگريد                 چشمكم زد آستين من دريد
            
گر نهجنسيت بدى در من از او                    كى رخ آوردى به من آن زشت رو
            
گر نديدى جنس خود كى آمدى                    كى به غير جنس خود را برزدى‏
            
چون دو كس بر هم زند بى‏هيچ شك             در ميانشان هست قدرمشترك‏
            
كى پرد مرغى مگر با جنس خود                 صحبت ناجنس گور استو لحد

      سبب پريدن و چريدن مرغى با مرغى كه جنس او نبود

             آنحكيمى گفت ديدم هم تكى                   در بيابان زاغ را بالكلكى‏
            
در عجب ماندم بجستم حالشان                  تا چه قدرمشترك يابم نشان‏
            
چون شدم نزديك، من حيران و دنگ             خودبديدم هر دوان بودند لنگ‏
 

                                                ---------------------------

دفتر اول،بيت ۱۹25

 

           گفت پيغمبر ز سرماى بهار                       تن مپوشانيدياران زينهار
          
ز آن كه با جان شما آن مى‏كند                 كآنبهاران با درختان مى‏كند
         
پس غنیمت باشد آن سرمایاو                 در جهان بر عارفان وقت جو
         
در بهاران جامهاز تن برکنید                       تن‌برهنه جانب گلشن روید 
         
ليكبگريزيد از برد خزان                            كآن كند كآن كرد با باغ ورزان‏
         
راويان اين را به ظاهر برده‏اند                     هم بر آنصورت قناعت كرده‏اند
           بى‏خبر بودند از سر آنگروه                      كوه را ديده نديده كان به كوه‏
           آن خزاننزد خدا نفس و هواست               عقل و جان عين بهار است وبقاست‏
           گر ترا عقلیست جزوى در نهان          &nb

/ 0 نظر / 24 بازدید